All Stories

Επιχειρήματα παντός δημοσιονομικού καιρού

Άρθρο του Νίκου Παππά, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και τομεάρχη Οικονομικών και Οικονομίας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στο Βήμα της Κυριακής

 

Εδώ και έναν χρόνο, η Ελλάδα είναι είτε πρώτη είτε δεύτερη σε ευρωπαϊκό επίπεδο στον πληθωρισμό τροφίμων. Η ακρίβεια επιμένει. Η κυβέρνηση εμμένει.

Δεν αξιοποιεί τις -προ δύο ετών- προτάσεις της Κομισιόν για μείωση των έμμεσων φόρων.

Δεν ακολουθεί το παράδειγμα χωρών, όπως της Κύπρου και της Πορτογαλίας, που μηδένισαν τον ΦΠΑ στα τρόφιμα και έριξαν τον πληθωρισμό τροφίμων στο 1,2% και στο 0,3%, αντίστοιχα.

Δεν διανέμει τα υπερπλεονάσματα των 4 και πλέον δισ. ευρώ (2022-2023) και δεν ανοίγει αυτή τη συζήτηση ούτε υπό το φως της πορείας του προϋπολογισμού στο τετράμηνο όταν τα έσοδα υπερέβησαν το στόχο κατά 2 δισ.

Η άρνηση μείωσης του ΦΠΑ για την κυβέρνηση είναι παντός δημοσιονομικού καιρού. Ακόμα και υπό συνθήκες θετικών δημοσιονομικών αποτελεσμάτων, επέμεινε. Απέδειξε ότι η συζήτηση περί δημοσιονομικών είναι πρόφαση.

Ο κ. Μητσοτάκης ομολόγησε ότι οι έμμεσοι φόροι δεν μειώνονται για να αιμοδοτείται ο προϋπολογισμός. Ο κ. Χατζηδάκης ανέφερε ότι ο ΦΠΑ στα τρόφιμα δεν θα μειωθεί για να μην ενθαρρυνθεί η κατανάλωση. Τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσεις;

Ότι όποια και να ήταν η πορεία των δημοσιονομικών, ότι ακόμα και αν η αντιπολίτευση και το ΓΛΚ αποδείξουν ότι είναι εφικτή η μείωση, οι έμμεσοι φόροι δεν θα μειώνονται.

Έτσι, όμως, προκαλεί κόστος και στην κοινωνία και στην εθνική οικονομία. Η μείωση του όγκου πωλήσεων στο λιανικό εμπόριο κατά 10% σε έναν χρόνο, έφερε μείωση και της δραστηριότητας σε όλη την αλυσίδα αξίας. Από το χωράφι στο ράφι. Οι επιπτώσεις στην απασχόληση και στα δημόσια έσοδα είναι μεγάλες.

Στην ακρίβεια, λοιπόν, συγκρούονται δύο στρατηγικές.

Από τη μία πλευρά είναι αυτή της Ν.Δ., που δεν μειώνει έμμεσους φόρους, δεν ακουμπά τα υπερκέρδη, δεν διανέμει τα υπερπλεονάσματα.

Από την άλλη, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., που προκρίνεται και από την Κομισιόν από το 2022 και η οποία προβλέπει μείωση του ΦΠΑ και μηδενισμό του στα βασικά αγαθά, μείωση του ΕΦΚ, φορολόγηση των υπερκερδών και αξιοποίηση των υπερεσόδων.

Να ξανακερδίσουμε τους μετριοπαθείς, τη μεσαία τάξη, τη νεολαία

Να ξανακερδίσουμε τους μετριοπαθείς, τη μεσαία τάξη, τη νεολαία

Άρθρο του Νίκου Παππά, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στην Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί, αναμφίβολα, κεφάλαιο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. 

Πιστώνεται την αλλαγή κατηγορίας του κόμματος, από ένα μικρό κόμμα σε κόμμα εξουσίας. Πιστώνεται και την κυριαρχία της Αριστεράς στα μέσα της περασμένης δεκαετίας και το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέστη κορμός της προοδευτικής παράταξης. 

Η γενναιότητα και η καθαρότητα, που επέδειξε, τον ακολούθησαν και σε μια ακόμα ιστορική στιγμή, αυτή της αποχώρησής του. Θα τον ακολουθούν και την επόμενη μέρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία κατέγραψε ένα πολύ αρνητικό αποτέλεσμα και βρίσκεται σε διαδικασία αλλαγής ηγεσίας. Θα προχωρήσει με αποφασιστικότητα, κάνοντας παράλληλα την αποτίμησή του. 

Είναι κρίσιμο να διδαχθούμε από την εμπειρία, να κοιτάξουμε κατάματα τις αδυναμίες και να τις διορθώσουμε.

Δεν καταφέραμε να έχουμε ακτινοβολία στους ενδιάμεσους θεσμούς κοινωνικής εκπροσώπησης, στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, στη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα.

Δεν καταφέραμε να διατηρήσουμε την εκλογική συμμαχία του 2015 μεταξύ μισθωτών και μεσαίας τάξης, συμμαχία που βρέθηκε στο στόχαστρο των δανειστών και των πολιτικών μας αντιπάλων.

Δεν καταφέραμε να πείσουμε ότι πολύ σκληρές μνημονιακές πολιτικές, που μας επιβλήθηκαν, δεν ήταν δικό μας πρόγραμμα.

Επιμείναμε στο ότι ήμασταν «καλοί διαπραγματευτές», επαναφέροντας μνήμες της διαπραγμάτευσης, της αγωνίας και της υπερφορολόγησης, ενώ η Αριστερά και η δημοκρατική προοδευτική παράταξη πρέπει να ενσωματώνουν και να εκφράζουν τις θετικές προσδοκίες του λαού.

Πλέον, όλες και όλοι οφείλουμε να κάνουμε πράξη αυτό που λέει η διακήρυξή μας. Να εκφράσουμε και να συσπειρώσουμε όλον τον κόσμο από τη ριζοσπαστική αριστερά ως το προοδευτικό κέντρο.

Να εκφράσουμε τον χώρο και να κερδίσουμε τις εκλογές. Γιατί έτσι κερδίζονται οι εκλογές, τώρα που η απλή αναλογική δεν υφίσταται πλέον.

Ώρα, λοιπόν, να ξανακερδίσουμε τους μετριοπαθείς, τη μεσαία τάξη, τη νεολαία. Ώρα να ξανακερδίσουμε την κοινωνία.

Προοδευτική απάντηση στις μεγάλες προκλήσεις

Προοδευτική απάντηση στις μεγάλες προκλήσεις

Άρθρο του Νίκου Παππά, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και τομεάρχη Οικονομικών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στην Εφημερίδα των Συντακτών

Υποδομές και Μεταφορές: Αιχμή της ανάκαμψης

Άρθρο του Νίκου Παππά, τομεάρχη Υποδομών και Μεταφορών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών, στη Ναυτεμπορική

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη λειτουργεί αναμφίβολα ως επιταχυντής των συνεπειών της πανδημικής και της ενεργειακής κρίσης. Ο πρωταθλητισμός της χώρας σε μια σειρά από αρνητικούς δείκτες δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. 

Η ανεργία των νέων δεν αποκλιμακώνεται, ο πληθωρισμός είναι ασυγκράτητος και η ακρίβεια ανεξέλεγκτη, η αισχροκέρδεια παραμένει ανέλεγκτη αλλά και επιδοτούμενη, οι τιμές του ρεύματος και των καυσίμων όλο και αυξάνονται.

Οι προβλέψεις για την οικονομία και την κοινωνία είναι δυσοίωνες. Ειδικά αν συνυπολογιστεί ότι ο κ. Μητσοτάκης έχει δεσμεύσει τη χώρα στη μεγαλύτερη λιτότητα εντός Ε.Ε. για τα επόμενα χρόνια. 

Η Ν.Δ. αδρανεί. Δεν υλοποιεί τις πολιτικές εκείνες που μπορούν να ανακόψουν το κύμα της καταστροφής ή και να το αντιστρέψουν.

Οι υποδομές θα μπορούσαν να παίξουν έναν τέτοιον ρόλο. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές, αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο επανεκκίνησε και ολοκλήρωσε σπουδαία έργα, όπως οι μεγάλοι οδικοί άξονες (Ολυμπία Οδός, Ιονία Οδός, αυτοκινητόδρομος Αιγαίου, μεσαίο τμήμα του Ε65, αυτοκινητόδρομος Μορέα), αλλά δρομολόγησε και έργα, όπως ο ΒΟΑΚ, το νότιο και το βόρειο τμήμα του Ε65, η Πατρών - Πύργου, το μετρό Θεσσαλονίκης. 

Ως κυβέρνηση παραδώσαμε, μάλιστα, διαγωνισμούς και συμβασιοποιημένα έργα άνω των 5,5 δισ. ευρώ, με τον προγραμματισμό μας ως το τέλος του 2019 να περιλαμβάνει συμβάσεις έργων άνω των 9 δισ. ευρώ.

Με ευθύνη των κυρίων Μητσοτάκη και Καραμανλή, τα μεγάλα έργα υποδομής πάγωσαν. Και όσα ξεπάγωσαν τελευταία παρουσιάζουν σημαντικές καθυστερήσεις.

  • Το μετρό Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από το τέλος του 2020. Η Ν.Δ. «φόρτωσε» το έργο με αποζημιώσεις εκατομμυρίων ευρώ για τον ανάδοχο και μεγάλες καθυστερήσεις, στέλνοντας την ολοκλήρωσή του στο 2025.
  • Το νότιο τμήμα του Ε65, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε στις αρχές του 2019, θα έπρεπε να έχει παραδοθεί τον Δεκέμβριο του 2021. Η κωλυσιεργία Καραμανλή έχει οδηγήσει το έργο σε τριετή παράταση.
  • Η Πατρών – Πύργου θα έπρεπε να παραδοθεί εντός του 2023. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξήλωσε τα εργοτάξια, πάγωσε το έργο για τρία χρόνια και το παρέδωσε σε συγκεκριμένη κοινοπραξία με «καπέλο» 500 εκατ. ευρώ.
  • Στον ΒΟΑΚ, μετά από δύο χρόνια παλινωδιών, η Ν.Δ. επέστρεψε στον δικό μας σχεδιασμό. Αφού, όμως, πρώτα πρόσθεσε καθυστέρηση στο έργο (σ.σ.: θα έπρεπε να παραδοθεί το 2025) και διόδια για τους Κρητικούς.
  • Στον σιδηρόδρομο, η πολιτική της Ν.Δ. έχει οδηγήσει σε υποβάθμιση του δικτύου και του τρένου, καθυστερήσεις και αναβολές δρομολογίων, συχνούς εκτροχιασμούς και κατάφωρη παραβίαση των συμφερόντων του δημοσίου. 

Η επιτάχυνση των μεγάλων έργων καθίσταται αναγκαία. Οι υποδομές μπορούν να λειτουργήσουν ως αμυντικό τείχος στην ύφεση και αιχμή του δόρατος στην προσπάθεια ανάκαμψης. 

Η ενίσχυση του τομέα αποτελεί, παγκοσμίως, κανόνα πολιτικής όταν οι οικονομίες υφίστανται ή έχουν υποστεί μεγάλη ύφεση.

Η «Standard &Poor’s» σε μελέτη για τις ΗΠΑ, το «Institution of Civil Engineers – Policy and PublicAffairs» για το Ηνωμένο Βασίλειο, το ΔΝΤ για όλες τις χώρες και η PwC για την Ελλάδα τονίζουν τη θετική επίδραση των μεγάλων έργων υποδομής στις οικονομίες, καθώς προκαλούν τη δημιουργία χιλιάδων ή εκατομμυρίων θέσεων εργασίας (ανάλογα με το μέγεθος της επένδυσης και της χώρας), την επιστροφή -άμεσα ή έμμεσα- του 40% των εν λόγω δαπανών στο δημόσιο ταμείο και τον διπλασιασμό υπέρ της οικονομίας κάθε ευρώ που πάει σε τέτοιου είδους επενδύσεις.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αυτή την προτεραιότητα. 

Ευτυχώς, ο στόχος αυτός είναι πρωταρχικός για την προοδευτική κυβέρνηση της επόμενης μέρας. Και μεγάλο μας στοίχημα για την ανάκαμψη.

Ανισότητες, αβεβαιότητες και προϋπολογισμός

Ανισότητες, αβεβαιότητες και προϋπολογισμός

Άρθρο του Νίκου Παππά, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και τομεάρχη Οικονομικών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στην Αυγή της Κυριακής

Κατάρρευση υποδομών. Ιδιωτικοποιήσεις γιοκ

Κατάρρευση υποδομών. Ιδιωτικοποιήσεις γιοκ

Άρθρο του Νίκου Παππά, τομεάρχη Υποδομών και Μεταφορών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βουλευτή Νότιου Τομέα Αθηνών, στην εφημερίδα «Το Παρόν»

Αν κάτι χαρακτηρίζει το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και, ειδικότερα, την πολιτική του ηγεσία είναι η εμμονή στις ιδιωτικοποιήσεις και η παροιμιώδης διοικητική της ανεπάρκεια. Πραγματικά, όλα έχουν «σκάσει» στα χέρια τους.

Και οι αστικές συγκοινωνίες, και ο σιδηρόδρομος, και η μάταιη προσπάθειά τους να ιδιωτικοποιήσουν το νερό.

Σύμβαση με ΚΤΕΛ

Οι κύριοι Μητσοτάκης και Καραμανλής παρέλαβαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έτοιμο διαγωνισμό για την αγορά 750 νέων αστικών λεωφορείων. Αντί όμως να τον προχωρήσουν, επέλεξαν τις συμβάσεις με τα ΚΤΕΛ και τους ιδιώτες.

Και από τότε στα λεωφορεία, εκτός από συνωστισμούς επιβατών, έχουμε παρανομίες και αντισυνταγματικότητες. Έχουμε και μεγάλο «φαγοπότι».

Το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει ρίξει δύο φορές άκυρο στις απευθείας συμβάσεις με τα ΚΤΕΛ. Τα δε δημοσιεύματα αποκαλύπτουν ότι τα οχήματα που νοικιάστηκαν μέσω leasing είναι πολυμεταχειρισμένα (με βλάβες και με μισό ως ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα πάνω τους) και πανάκριβα.

Πόσο τα νοίκιασαν; 120 χιλ. ευρώ το καθένα για τρία χρόνια. Πόσο κοστίζει ένα καινούριο, το οποίο έχει χρόνο ζωής γύρω στα 15 χρόνια;  200 χιλ. ευρώ.

ΕΥΔΑΠ

Πρόσφατα το ΣτΕ αποφάσισε ότι η ΕΥΔΑΠ πρέπει να αποσπαστεί από το Υπερταμείο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν εφαρμόζει την απόφαση, δίνοντας χρόνο στο -αντισυνταγματικής σύνθεσης- διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας να μοιράσει το αποθεματικό της μέσω προκλητικών μερισμάτων. Όσοι το επιχειρούν θα έχουν ποινικές ευθύνες.

Το ΣτΕ έβαλε και δεύτερο στοπ στη Ν.Δ. Προ ημερών, το Δ’ Τμήμα του ακύρωσε τον διαγωνισμό ΣΔΙΤ που είχαν ξεκινήσει οι Μητσοτάκης και Καραμανλής για την ιδιωτικοποίηση του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της ΕΥΔΑΠ, άρα και του ίδιου του νερού.

Φράγματα, ταμιευτήρες, λίμνες, γεωτρήσεις, υδραγωγεία, αντλιοστάσιο και δίκτυα μεταφοράς, μήκους 400 χιλιομέτρων, θα παραχωρούνταν σε ιδιώτες, μέσω της παράδοσης της λειτουργίας, της συντήρησης και της επισκευής τους.

Μετά το νέο χαστούκι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να το πάρει απόφαση. Και να ταχθεί με την αρχή διεθνών οργανισμών που θεωρούν ότι το νερό είναι δημόσιο αγαθό, το πόσιμο νερό ανθρώπινο δικαίωμα.

Δεν είναι δυνατόν οι χώρες της Ευρώπης, που έζησαν τα αποτελέσματα τέτοιων ιδιωτικοποιήσεων, με το ακριβό και κακής ποιότητας νερό, να προχωρούν σε αποϊδιωτικοποιήσεις υποδομών ύδρευσης και εδώ να βιώνουμε τον μεταχρονολογημένο νεοφιλελευθερισμό των Μητσοτάκη και Καραμανλή. 

Κατάρρευση σιδηροδρόμου

Το 2021 ήταν το Έτος Σιδηροδρόμου για την Ευρώπη. Το 2022 ήταν το έτος κατά το οποίο η χώρα μας έμεινε, για μία τουλάχιστον ημέρα (28η Ιουλίου), χωρίς σιδηρόδρομο.

Η τριετής κυβερνητική αδράνεια, η απουσία επενδύσεων, η ανεπαρκής συντήρηση του δικτύου και η μη ολοκλήρωση έργων που ξεκινήσαμε εμείς (όπως η τηλεδιοίκηση) έχει οδηγήσει τον σιδηρόδρομο σε κατάρρευση.

Μόνη μέριμνα του κ. Καραμανλή ήταν να ξελαφρώσει την HellenicTrain (πρώην ΤΡΑΙΝΟΣΕ) από υποχρεώσεις επενδύσεων, ύψους 600 εκατ. ευρώ. Τόση είναι η διαφορά από τα 750 εκατ. ευρώ επενδύσεις, τα οποία προέβλεπε το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν το 2019 το δημόσιο και η εταιρεία, αλλά και η σύμβαση του 2020 που είχε εγκρίνει το Δ.Σ. της HellenicTrain, στα 160 εκατ. ευρώ της σύμβασης που έφερε η Ν.Δ. στη Βουλή το καλοκαίρι του 2022.

Ιδιωτικοποιήσεις γιοκ

Ο καιρός των ιδιωτικοποιήσεων στις μεγάλες υποδομές πέρασε. Οι συνέπειές τους ήταν οδυνηρές για τις κοινωνίες. Πολλές κυβερνήσεις έχουν βγάλει συμπεράσματα.

Στην Ευρώπη, την τελευταία δεκαπενταετία, έγιναν 334 αποϊδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια, 150 στην ύδρευση και αποχέτευση και 55 στις μεταφορές.

Η Ελλάδα, μετά τις εκλογές και το σχηματισμό μιας προοδευτικής κυβέρνησης, θα αξιοποιήσει την πρόσφατη διεθνή πολιτική και οικονομική εμπειρία.

Οι μεγάλες υποδομές είναι κρίσιμες για την ανάπτυξη. Δεν είναι εργαλεία πλουτισμού για λίγους.

Ζητάμε εντολή αναμέτρησης με τη δεξιά, ζητάμε εντολή για την Παράταξη της Νίκης

Ζητάμε εντολή αναμέτρησης με τη δεξιά, ζητάμε εντολή για την Παράταξη της Νίκης

Άρθρο του Νίκου Παππά, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και υποψήφιου προέδρου του κόμματος, στο News247.gr

Περισσότερο μισούν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015

Περισσότερο μισούν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015

Η ελληνική κοινή γνώμη μάλλον θα πρέπει να το συνηθίσει. Κάθε Ιούνιο η Δεξιά θα εξαπολύει μια επιχείρηση προπαγάνδας απέναντι στις επιλογές της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Το μπλοκ που εκείνο τον καιρό εκφραζόταν με το «Βάστα Σόιμπλε», έχει μια ιστορική ανάγκη καθώς φαίνεται. Να συκοφαντήσει πρόσωπα, να σπείρει μίσος απέναντι σε μια ολόκληρη παράταξη, να διαστρεβλώσει τα γεγονότα. Μπορεί να καταντά γελοία αυτή η προσπάθεια με το πέρασμα του χρόνου, αλλά έχει σημασία να ανιχνεύσει κανείς τις ρίζες αυτής της κακόγουστης επανάληψης.

Πάμε, λοιπόν.

Μισούν το κίνημα των αγανακτισμένων. Διότι ήταν ένα γνήσιο λαϊκό ξέσπασμα, που απέδειξε ότι οι πολιτικές του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου δεν είχαν τη λαϊκή συναίνεση. Προσπάθησαν να το συκοφαντήσουν, ακόμα και να το ταυτίσουν με την Ακροδεξιά, τη στιγμή που η Ακροδεξιά το πολέμησε τόσο στις ιδέες, όσο και στο πεδίο.

Μισούν τις εκλογές του Γενάρη του 2015.

Διότι αυτές οι εκλογές απέδειξαν ότι υπάρχει εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση. Διότι κατέρρευσε η τακτική των συσπειρωμένων -και μέχρι τότε πανίσχυρων- κατεστημένων δυνάμεων να διαλαλούν ότι «μπορεί να τα κάναμε θάλασσα, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέρος του προβλήματος».

Διότι έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν αυτοδύναμο και άνοιξαν το κεφάλαιο της αμφισβήτησης των πολιτικών των μνημονίων, όχι στο επίπεδο της θεωρίας αλλά της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Μισούν το δημοψήφισμα.

Διότι στη δική τους πολιτική σχολή το να δίνεται ο λόγος στον λαό για στρατηγικά ζητήματα είναι αδιανόητο. Διότι το αποτέλεσμα έσπασε οριστικά την επίφαση λαϊκής συναίνεσης στις μέχρι τότε εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Διότι υπέστη στρατηγικό πλήγμα η ιδέα ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να διαπραγματευτεί.

Διότι απέδειξε ότι η λογική της «υιοθεσίας» των επιβληθέντων δεν είναι μονόδρομος.

Θυμίζουν τον περιορισμό στη ρευστότητα χωρίς να ντρέπονται.

Θα έπρεπε να ντρέπονται, όχι τόσο γιατί ο κ. Πικραμμένος ομολόγησε ότι υπήρχε σχέδιο κλεισίματος των τραπεζών από το 2012, αλλά κυρίως επειδή τις ημέρες εκείνες είχαν ταχθεί ανοιχτά με αυτούς που επέβαλαν τη χρηματοπιστωτική ασφυξία στην Ελλάδα. Είπαμε: «Βάστα Σόιμπλε».

Περισσότερο όμως απ’ όλα μισούν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015.

Διότι αυτές οι εκλογές έσπασαν μια παράδοση κατά την οποία οι κυβερνήσεις έφερναν συμφωνίες με τους εταίρους μετά την κάλπη. Συμφωνίες τυλιγμένες με τα αλήστου μνήμης «ουδείς αναμάρτητος».

Διότι οι εκλογές αυτές έγιναν για πρώτη φορά μετά τη συμφωνία με την Ε.Ε.

Διότι σε αυτές τις εκλογές η παράταξή μας έβαλε στο τραπέζι όσα κατάφερε και όσα δεν κατάφερε. Εβαλε τη συμφωνία, τις δυσκολίες και τις δυνατότητες που αυτή άνοιγε. Εβαλε στην κρίση του λαού και την επιλογή της προσφυγής σε δημοψήφισμα. Ακόμα και για τα capital controls που μας επέβαλαν, κρίθηκε η κυβέρνησή μας. Για όσα επέλεξε και για όσα της επέβαλαν. Η Αριστερά δεν πήγε να υφαρπάξει και να ξεγελάσει. Ζήτησε τη γνώμη του λαού με όλα τα δεδομένα πάνω στο τραπέζι.

Και κέρδισε ξανά. Αυτό δεν αντέχουν. Αυτό θέλουν να ξεχαστεί. Αυτό δεν θα ακούσετε να αναφέρουν ποτέ.

Δεν θα το αναφέρουν και για έναν τελευταίο αλλά όχι έσχατο λόγο.

Διότι οι εκλογές του Σεπτέμβρη έβαλαν ταφόπλακα στο σχέδιο της «αριστερής παρένθεσης διά της χρηματοπιστωτικής ασφυξίας». Ενα σενάριο που το είχαν χτίσει και προετοιμάσει αφήνοντας άδεια ταμεία. Οι εκλογές του Σεπτέμβρη άνοιξαν τον δρόμο για μια τετραετία που έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια και γέμισε ξανά τα ταμεία της.

Θέλουν να τον ξεχάσουν, αλλά θα τον θυμούνται τον Σεπτέμβρη του 2015. Οχι μόνο ως κακιά τους ανάμνηση. Αλλά ως απόδειξη ότι ο λαός ετοιμάζεται να τους ξαναστείλει στην αντιπολίτευση.

Η εγκατάλειψη του σιδηροδρόμου είναι στρατηγική επιλογή της Ν.Δ.

Η εγκατάλειψη του σιδηροδρόμου είναι στρατηγική επιλογή της Ν.Δ.

Άρθρο του Νίκου Παππά, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και υποψήφιου προέδρου του κόμματος, στην Αυγή

 

Ο σιδηρόδρομος εγκαταλείφθηκε συνειδητά και στρατηγικά. Οι κύριοι Μητσοτάκης και Καραμανλής μεθόδευσαν την απαξίωσή του και τον οδήγησαν σε μια πορεία κατάρρευσης και καταστροφής. Μια πορεία με γνωστό οδυνηρό αποτέλεσμα το δυστύχημα των Τεμπών.

Η απαξίωση του ΟΣΕ, η υποβάθμιση των υποδομών, το «πάγωμα» των έργων σε εκτέλεση, όπως αυτά των συστημάτων ασφάλειας, ο περιορισμός των δρομολογίων εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα: τους ανταγωνιστές του τρένου και όσους βρήκαν την ευκαιρία να κερδίσουν, είτε μειώνοντας τα κόστη, ενώ λαμβάνουν κρατικές επιδοτήσεις, είτε μπαίνοντας στη συντήρηση του δικτύου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ξεκάθαρο σχέδιο απαξίωσης και ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρόμου. Είχε πριν καιρό εξαγγείλει τρία ΣΔΙΤ για τη συντήρηση του δικτύου, το οποίο εγκατέλειψε.

Έχει, όμως, και μια εμμονή στο ψέμα, όσο αποκαλύπτονται ο ρόλος της και οι συνέπειες των πράξεών της.

Μέχρι το δυστύχημα των Τεμπών ο κ. Καραμανλής έβγαζε τις μετακινήσεις με τρένο «ασφαλείς» και όλους εμάς «ψεύτες» όταν θέταμε σχετικά θέματα. Μετά το δυστύχημα ο κ. Γεραπετρίτης επένδυσε στο αφήγημα μιας τηλεδιοίκησης σε πλήρη λειτουργία, ακόμα και τη βραδιά του δυστυχήματος, αφήγημα που κατέρριψαν εργαζόμενοι του σιδηροδρόμου ενώπιον των τηλεοπτικών συνεργείων και ενός κάθιδρου υφυπουργού Μεταφορών, ο ίδιος ο ΟΣΕ και τρία πορίσματα που έχουν εκδοθεί ως σήμερα. Τηλεδιοίκηση υπήρχε ως τον Ιούλιο του 2019. Από εκεί και πέρα επήλθε η διάλυση.

Σήμερα έχουμε τον κ. Σταϊκούρα να επαίρεται για το «θαύμα της τηλεδιοίκησης». Να επαίρεται για ένα σύστημα το οποίο κατά τον κ. Γεραπετρίτη υπήρχε.

Αν δεν ήταν υπόλογοι για τον θάνατο 57 συνανθρώπων μας, θα ήταν απλώς αστείοι.

Ο σιδηρόδρομος μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης. Αλλά μόνο όταν το υπερασπιστεί μια προοδευτική κυβέρνηση. Σήμερα με τη Δεξιά του κ. Μητσοτάκη δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε άλλο από απαξίωση, εγκατάλειψη, εκτροχιασμούς και δυστυχήματα.

Μεγάλο άλμα, μεγάλες ευθύνες

Μεγάλο άλμα, μεγάλες ευθύνες

Άρθρο του Νίκου Παππά, βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και μέλους της Κ.Ε. του κόμματος, στην Αυγή

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία πέτυχε ένα πολιτικό άλμα. Όλες και όλοι εμείς κάναμε ένα ιστορικό και αποφασιστικό βήμα. Όχι μόνο για το κόμμα μας, όχι μόνο για την εκλογή της συλλογικής μας ηγεσίας, αλλά για την ίδια την Αριστερά και την προοδευτική παράταξη στη χώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία μπορεί να γίνει, πλέον, ένα πραγματικά ανοικτό κόμμα.

Οφείλουμε όμως να αναρωτηθούμε:

Τι θα γινόταν αν δεν επιχειρούσαμε το μεγάλο άλμα; Αν δεν εργαζόμασταν προς αυτή την κατεύθυνση ήδη από το καλοκαίρι του 2019;

Αν δεν λαμβάναμε το μήνυμα της τότε κάλπης και αν δεν καλούσαμε τους αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στο μετασχηματισμό του κόμματός μας;

Τι θα γινόταν αν δεν δίναμε τη δυνατότητα στα μέλη να ψηφίσουν για τη συλλογική μας ηγεσία;

Αν δεν τους δίναμε την ευκαιρία να αποφασίσουν και να συνδιαμορφώσουν;

Τι θα γινόταν αν δεν συσπειρώναμε ως παράταξη όλες τις θετικές παραδόσεις του αριστερού και προοδευτικού κινήματος, όλον τον κόσμο από τη ριζοσπαστική Αριστερά ως το προοδευτικό κέντρο;

Τότε μάλλον θα ικανοποιούσαμε πόθους των πολιτικών μας αντιπάλων, που ήθελαν έναν ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία κλειστό, μικρό, φοβικό, με οργανωτικές αδυναμίες και με ένα πρόγραμμα απονευρωμένο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, όμως, μπορεί να αποτελέσει ένα κόμμα ανοιχτό, μαζικό, λαϊκό, νεανικό, δημοκρατικό. Ένα κόμμα που καταφέρνει να δημιουργεί πολιτικά γεγονότα, να διαμορφώνει την πολιτική πραγματικότητα.

Ένα κόμμα με ακτινοβολία στα συνδικάτα, την αυτοδιοίκηση, την οργανωμένη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητατη νεολαία.

Είναι συντελεσμένος αυτός ο στόχος; Όχι, αλλά πλέον είναι απολύτως επιτεύξιμος.

Χρειάζονται ενότητα, αποφασιστικότητα και κυρίως εφαρμογή των συλλογικών αποφάσεων.

Ο τριπλασιασμός του αριθμού των οργανωμένων μελών μάς δίνει μια τρομερή ώθηση. Αποτελεί, όντως, την πραγμάτωση του στόχου μιας ποσοτικής διεύρυνσης.

Τολμήσαμε. Είδαμε κατάματα τις οργανωτικές μας αδυναμίες. Και δουλέψαμε συστηματικά για να τις υπερβούμε.

Γεννιέται όμως το ερώτημα: Είναι η ποσοτική διεύρυνση από μόνη της ικανή να χτίσει ένα κόμμα αποτελεσματικό,δημοκρατικό και συμμετοχικό; Προφανώς, όχι.

Εδώ βρίσκεται και η ευθύνη της νέας συλλογικής μας ηγεσίας.Αν υποτιμήσουμε το μέγεθος της πρόκλησης θα έχουμε κάνει ιστορικό λάθος.Αν πιστέψουμε ότι η εμπειρία και ο τρόπος δουλειάς που κληρονομήσαμε από τα μικρά και τα μεγάλα κόμματα των περασμένων δεκαετιών είναι επαρκής, θα έχουμε κάνει επίσης λάθος.

Πως, για παράδειγμα, πραγματώνεται ο ρόλος του μέλους του κόμματος όταν ο αριθμός τους σε μία συνοικιακή οργάνωση ξεπερνάει τα 1.000;Πως η συμμετοχή τους θα βελτιώσει τη ζωή των πολιτών στον χώρο ευθύνης τους;Πως θα αποκτήσουμε ενότητα και ισχύ μέσα στα συνδικάτα και στην αυτοδιοίκηση;

Το χειρότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να θεωρήσουμε ότι έχουμε έτοιμες απαντήσεις για τα δεκάδες κρίσιμα ερωτήματα όπως τα παραπάνω.

Η συλλογική μας ηγεσία έχει, λοιπόν, ένα νέο μεγάλο στοίχημα μπροστά της.Να οργανώσει αυτή τη συζήτηση, να αξιοποιήσει την ιστορική εμπειρία, τα θεωρητικά και πολιτικά εργαλεία, αλλά και τη διεθνή εμπειρία σύγχρονων αριστερών και προοδευτικών κινημάτων.

Δεν φτάσαμε απλά σε κάποιο αριθμητικό στόχο. Κάναμε ένα μεγάλο άλμα.Μεγάλωσαν, όμως, και οι ευθύνες και το ιστορικό μας χρέος απέναντι στα νέα μέλη, στον προοδευτικό κόσμο και στην κοινωνία.

Μείνετε ενημερωμένοι

Δικτυωνόμαστε