All Stories

Κόμμα μελών που αποφασίζουν και συνδιαμορφώνουν

Η εκλογή από τη βάση είναι πρωτεύον ζήτημα, μπορεί να ενισχύσει τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βαθαίνει τη δημοκρατία στη λειτουργία του.

Οι προτεινόμενες αλλαγές στο καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικές και θα αποτελέσουν μια σημαντική τομή στη δομή και τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Η καθιέρωση της ψηφιακής εγγραφής μελών, της δυνατότητας διαδικτυακών συνεδριάσεων των οργάνων, της ποσόστωσης φύλου στο 50% - 50%, της περιφερειακής συγκρότησης και του Εθνικού Συμβουλίου είναι πρωτοπόρες αλλαγές.

Είναι ενισχυτικές του στόχου για διεύρυνση, ανασυγκρότηση, μετασχηματισμό.

Η δε πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για εκλογή της συλλογικής μας ηγεσίας από τα μέλη, αναμφίβολα τάραξε λιμνάζοντα ύδατα. Κυρίως εκτός του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Η συζήτηση πρέπει να είναι ανοιχτή και ειλικρινής. Να θέτει τα κρίσιμα ερωτήματα.

Πόσο ικανοποιητικό είναι το σημερινό μοντέλο του κόμματος;

Κινητοποιεί; Εμπνέει; Αξιοποιεί κάθε διαθεσιμότητα συμμετοχής;

Διευκολύνει τους ανθρώπους των αμέτρητων -σήμερα- υποχρεώσεων να συμμετέχουν και να συναποφασίζουν;

Μπορεί να συσπειρώσει πολίτες από τη ριζοσπαστική αριστερά ως το προοδευτικό κέντρο;

Δύναται να βελτιώσει την παρουσία των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων σε συνδικάτα, αυτοδιοίκηση, νεολαία, αλλά και φορείς της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας;

Διασφαλίζει την ισότιμη συμμετοχή όλων των ιστορικών πορειών και σύγχρονων απόψεων, που συναντώνται στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία;

Αξιοποιεί στο έπακρο τη συσσωρευμένη ιστορική, πολιτική και οργανωτική πείρα των στελεχών;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα ίσως είναι σκληρές και άβολες, αλλά πρέπει να δοθούν χωρίς δίκες προθέσεων και εκατέρωθεν χαρακτηρισμούς.

Σε κάθε περίπτωση, κανένας δεν έχει λόγο να φοβάται τη συμμετοχή και το δικαίωμα των μελών να αποφασίζουν και να συνδιαμορφώνουν.

Τα παραδείγματα των Σάντερς και Κόρμπιν διδάσκουν πολλά. Και αν δεν τολμήσουμε, δεν θα καταφέρουμε.

Έχουν ήδη διατυπωθεί απόψεις που απορρίπτουν την προοπτική εκλογής ηγεσίας από τη βάση. Λέγεται ότι η θεσμοθέτηση της καθολικής ψηφοφορίας των μελών είναι «δευτερεύον ζήτημα», ότι οδηγεί σε «κόμμα-χυλό», ότι συνιστά «επίφαση δημοκρατίας».

Δεν είναι, όμως, έτσι.

Η εκλογή από τη βάση είναι πρωτεύον ζήτημα, μπορεί να ενισχύσει τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βαθαίνει τη δημοκρατία στη λειτουργία του.

Έχει, επίσης, ακουστεί η άποψη ότι αποτελεί μετατόπιση «προς το κέντρο» και σηματοδοτεί μια ιδεολογική και πολιτική μετάλλαξη.

Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ένα κόμμα μικρό σε οργάνωση, μη ικανό να έχει ισχυρά αντίβαρα, χωρίς αποτελεσματικούς κοινωνικούς αισθητήρες, είναι ένα κόμμα που μετατοπίζεται πιο εύκολα, κάνει υποχωρήσεις, λειαίνει τις προγραμματικές του θέσεις προς την επιθυμητή για άλλους κατεύθυνση.

Αντίθετα, ένα κόμμα συμμετοχικό, μαζικό, με ισχυρά κοινωνικά θεμέλια μπορεί να διαμορφώνει πολιτικά γεγονότα, να αντέχει σε εξωγενείς πιέσεις και καταναγκασμούς, να αποτυπώνει αυθεντικά τη βούληση των αριστερών και προοδευτικών πολιτών.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο ανοιχτός, συμμετοχικός, δημοκρατικός ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία είναι μια ιστορική δυνατότητα που αποστρέφονται και πολεμούν οργανωμένα οι αντίπαλοι μας.

Είναι ταυτόχρονα, όμως, και το συλλογικό μας χρέος.

Ολοκλήρωσαν την κωλοτούμπα

Ολοκλήρωσαν την κωλοτούμπα

Άρθρο του βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Νίκου Παππά στην Αυγή

Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν. Η Ν.Δ. ολοκλήρωσε την κωλοτούμπα της. Υπερψήφισε ένα πόρισμα που ανακαλεί τον κορμό τής κατηγορίας εναντίον μου και εναντίον τής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.

Για πρώτη φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά, οι κατήγοροι ισοπέδωσαν μόνοι τους το πολιτικά υποκινούμενο κατηγορητήριο. Ομολογώντας στο πόρισμά τους ότι δεν βρήκαν ούτε καν επαρκείς ενδείξεις για να στηρίξουν την κατηγορία τους.

Η σύγκρουσή τους με την αλήθεια ήταν συντριπτική.

Οι εμμονικοί του Μαξίμου αλλά και όσοι από τον χώρο του Τύπου πίστευαν ότι μπορούν να συκοφαντούν και να ανακατεύονται στο πολιτικό παιχνίδι με όρους ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, οι ενορχηστρωτές δηλαδή της άθλιας μεθόδευσης, έμειναν να πορεύονται με υπολείμματα της σκοπιμότητάς τους.

Είμαστε περήφανοι που κάναμε το καθήκον μας, εφαρμόζοντας, μετά από τριάντα χρόνια ανομίας, το σύνταγμα και τους νόμους. Που τολμήσαμε και καταφέραμε να ρυθμίσουμε -με τα σωστά και τα λάθη μας- το τηλεοπτικό τοπίο με την εφαρμογή του Νόμου 4339/2015, ο οποίος ισχύει ακόμα σήμερα, να εισπράξουμε τίμημα υπέρ του Δημοσίου για τη χρήση των τηλεοπτικών αδειών καθώς και τους φόρους διαφήμισης, να προστατεύσουμε τις θέσεις εργασίας και να δημιουργήσουμε νέες στο τηλεοπτικό πεδίο και συνολικά στον οπτικοακουστικό τομέα.

Που διενεργήσαμε έναν κρυστάλλινο διαγωνισμό αδειοδότησης το 2016, ο οποίος έθετε αυστηρούς όρους συμμετοχής και απόδοσης αδειών. Έναν διαγωνισμό που, αν και ακυρώθηκε, αποτίμησε την αξία των αδειών στο υψηλότατο ποσό των 245 εκατ. ευρώ και αποτέλεσε βάση για το τίμημα που πληρώνουν σήμερα τα κανάλια με βάση την ομόφωνη απόφαση των μελών του ΕΣΡ και τη σφραγίδα του ΣτΕ.

Είμαστε περήφανοι για τις αποφάσεις που λάβαμε υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, αφού όλες κρίθηκαν μετά τις αλλεπάλληλες, ογδόντα τον αριθμό, πρόσφυγες των υποψηφίων του διαγωνισμού στο ΣτΕ, όπου έπεσαν η μία μετά την άλλη.

Το έργο μας δεν μπορεί να το «δικάσει» καμία παράταξη που μόνο υποτέλεια στα συμφέροντα έχει να επιδείξει. Όπως και ερωτήματα ως προς την εκπλήρωση του δικού της καθήκοντος.

Η Ν.Δ. δεν μπορεί να μας κουνά το δάχτυλο όταν:

  • Ο κ. Μητσοτάκης συναντάται με ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών και το επόμενο διάστημα η κυβέρνησή του εκδίδει αποφάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «συνδαιτυμόνων» του.
  • Όταν ο αρμόδιος επί του Τύπου υπουργός συναντάται με εκπροσώπους μιντιακών ομίλων και μετά μοιράζει αδιαφανώς το δημόσιο χρήμα.

Άξιζε τον κόπο η προσπάθειά μας;

Άξιζαν τον κόπο οι τόνοι λάσπης, η συνεχής διαστρέβλωση, οι χυδαίες συκοφαντίες, τα εμετικά πρωτοσέλιδα, η προσωπική και συλλογική δοκιμασία;

Ναι, άξιζαν τον κόπο.

Και διότι καταφέραμε να εξασφαλίσουμε όρους πολυφωνίας και πλουραλισμού για όλα τα ΜΜΕ απέναντι σε κάθε μορφής λογοκρισία, ενώ ταυτόχρονα βάλαμε το πλαίσιο λειτουργίας τους.

Και διότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα ήμασταν ακόμα μία κυβέρνηση που διαιώνισε την ανομία στον χώρο των ΜΜΕ, μία κυβέρνηση για την οποία ο ιστορικός του μέλλοντος θα έλεγε ότι «πέρασε και δεν ακούμπησε» και ότι «δεν βαριέσαι, τόσοι ήταν».

Η συνείδησή μας δεν άντεχε να παραγράψουμε την ιστορία μας, δεν άντεχε να δικαιώσουμε τους μύχιους πόθους των πολιτικών μας αντιπάλων για αριστερή παρένθεση.

Η αριστερή κυβέρνηση ήρθε για να λύσει προβλήματα.

Και θα ξαναέρθει για να δώσει νέους αγώνες ώστε να αλλάξει τις συνθήκες προς όφελος του λαού.

Η χώρα χρειάζεται ισχυρή προοδευτική κυβέρνηση, όχι «παρένθετες» λύσεις με τεχνοκράτη πρωθυπουργό

Η χώρα χρειάζεται ισχυρή προοδευτική κυβέρνηση, όχι «παρένθετες» λύσεις με τεχνοκράτη πρωθυπουργό

Άρθρο του βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική  Συμμαχία, Νίκου Παππά, στο Documento

 

Το 2022 θα αποτελέσει αναμφίβολα έτος-ορόσημο για τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα. Μία πολιτική τομή με την οποία θα αναμετρηθούν ο κ. Μητσοτάκης, η κυβέρνησή του, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η κοινωνία.

Το 2021 η Ν.Δ. «χρέωσε» τη χώρα με την οικτρή της αποτυχία στη διαχείριση της πανδημίας σε υγειονομικό επίπεδο, με την εκμετάλλευση της κρίσης για την επιβολή ισοπεδωτικών ρυθμίσεων εις βάρος των εργαζομένων, για την εφαρμογή της βίαιης εκκαθάρισης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και για τη σκανδαλώδη διανομή του πλούτου του λαού σε «ημέτερα» συμφέροντα. Με την ηθελημένη αδράνειά της στην ανακοπή του κύματος ακρίβειας, καθώς και με την εκκωφαντική σιωπή της στην ευρωπαϊκή συζήτηση για την ανάγκη δραστικής αναμόρφωσης του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται σε πορεία ραγδαίας φθοράς. Τα αδιέξοδά της πολλαπλασιάζονται, η ίδια παραμένει πολιτικά και κοινωνικά απομονωμένη και σε αναντιστοιχία με αυτό που ο κόσμος αισθάνεται, πιστεύει και προσδοκά.

Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε την ανοχή, ακόμα και τη διάθεση συναίνεσης σε σειρά ζητημάτων που του δόθηκαν από την αντιπολίτευση και τον λαό. Πάτησε πάνω τους για να δημιουργήσει μία επίπλαστη εικόνα επιτυχούς διαχείρισης των μεγάλων κρίσεων, έμεινε εφησυχασμένος στο επικοινωνιακό κέλυφος για το οποίο φρόντισαν τα -φιλικά προς τον ίδιο και πρόθυμα λόγω λίστας Πέτσα- ΜΜΕ.

Όμως οι ρωγμές στο επικοινωνιακό κέλυφος αλλά και στις σχέσεις της Ν.Δ. με τους ανθρώπους που πήγαν στην κάλπη της το 2019 είναι πλέον εμφανείς. Δεν κλείνουν. Αντιθέτως, βαθαίνουν.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν προστάτευσε την ανθρώπινη ζωή, δεν στήριξε ουσιαστικά τα νοικοκυριά και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Και γι’ αυτό έχει ήδη κριθεί στη συνείδηση των πολιτών.

Το αίτημα για εκλογές, όπως το κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, κρίνεται ώριμο, πολιτικά και χρονικά. Όχι μόνο από πολιτικούς αναλυτές, αλλά και από την ίδια την κοινωνία, η οποία στην πλειοψηφία της το επιδοκιμάζει.

Πρόκειται για ένα αίτημα ουσιαστικό και βαθύ. Ένα αίτημα που εκφράζει τις ενστάσεις και τις αγωνίες των εργαζομένων, των μικρομεσαίων, της νεολαίας, των κινημάτων, των φορέων. Ένα αίτημα που μετουσιώνει το «δεν πάει άλλο», που πλανιέται πάνω από τη χώρα, σε πολιτική πράξη, πράξη ευθύνης και πρωτοβουλία απεμπλοκής από την καταστροφή. 

Το Μέγαρο Μαξίμου αντιλαμβάνεται επακριβώς το «βάθος» του αιτήματος. Γνωρίζει ότι σύντομα θα καταστεί «πανεθνικό».

Τελευταίο, ίσως, κυβερνητικό ανάχωμα στη διαφαινόμενη αποδρομή Μητσοτάκη, αποτελεί το σενάριο μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών, με τεχνοκράτη για πρωθυπουργό, όπως μέσες άκρες το παρουσίασε πρόσφατα ο κ. Γεραπετρίτης. Πρόκειται για ένα σχέδιο το οποίο εξυφαίνουν εδώ και ενάμιση χρόνο συγκεκριμένα πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα και στο οποίο έχουμε αναφερθεί ήδη από τον Νοέμβριο του 2020.

Μπορούν, αλήθεια, όμως να αποσβεστούν ή τουλάχιστον να ξεχαστούν οι ευθύνες Μητσοτάκη για την τραγική κατάσταση της χώρας και της κοινωνίας με την επιβολή μιας «παρένθετης κυβέρνησης», στα πατήματα της περιόδου του Νοεμβρίου 2011 – Μαΐου 2012; Προφανώς όχι.

Θα λειτουργήσει μια τέτοια επιλογή υπέρ της ίδιας της χώρας; Και πάλι όχι.

Η χώρα χρειάζεται προοδευτική κυβέρνηση και όχι «παρένθετες» λύσεις με τεχνοκράτη πρωθυπουργό.

Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης που κινούνται στο προοδευτικό τόξο οφείλουν να λάβουν θέση.

Ιδίως εκείνες οι ηγεσίες από τις οποίες εκκρεμούν απαντήσεις για το αν συντάσσονται στα αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού για ενίσχυση του ΕΣΥ, για παροχή κινήτρων σε γιατρούς και άλλους επιστήμονες ώστε να επιστρέψουν και να συμμετάσχουν στην ανασυγκρότηση της χώρας, για αύξηση του κατώτατου μισθού και επαναφορά των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για ενίσχυση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, για επανεκκίνηση των μεγάλων έργων, για επιστροφή στη δίκαιη ανάπτυξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία είναι ήδη εκεί. Συγκλίνει με τους φορείς της επιχειρηματικότητας, τη νεολαία, τον κόσμο της τοπικής αυτοδιοίκησης και των κινημάτων.

Συσπειρώνει δυνάμεις, ενώνει παραδόσεις, εμβαθύνει το πρόγραμμά του, οργανώνει την αντεπίθεση της προοδευτικής Ελλάδας στα νεοφιλελεύθερα σχέδια.

Η προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας είναι δική μας ευθύνη. Είναι ευθύνη και χρέος των προοδευτικών και αριστερών πολιτών και πολιτικών δυνάμεων. Είναι ένα χρέος που θα εκπληρώσουμε.

Όχι κάποτε, τώρα.

Μητσοτάκης εναντίον μεσαίας τάξης και μισθωτών

Μητσοτάκης εναντίον μεσαίας τάξης και μισθωτών

Άρθρο του βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Νίκου Παππά, στην εφημερίδα Το Παρόν

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται σε πορεία ραγδαίας φθοράς. Η προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου για την εύρεση εκλογικής διαφυγής παραμένει ενεργή. Τα αδιέξοδα της Ν.Δ. πολλαπλασιάζονται. Παραμένει απομονωμένη, πολιτικά και κοινοβουλευτικά, και σε αναντιστοιχία με αυτό που ο κόσμος αισθάνεται, πιστεύει και προσδοκά.

Οι υποσχέσεις Μητσοτάκη για ανάκαμψη της οικονομίας και στήριξη της κοινωνίας διαψεύδονται η μία μετά την άλλη. Το σημείο καμπής, το οποίο θα σημάνει κάποια θετικά σημάδια στην οικονομία, την κοινωνία, την πολιτική, ώστε να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο θετικών προσδοκιών, απομακρύνεται διαρκώς.

Στο πεδίο της οικονομίας και μέσα στο σοκ του lockdown διαμορφώθηκε ένα ευρύ μέτωπο συναντίληψης μεταξύ μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και μισθωτών αλλά και προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων.

Πρόκειται, σαφώς, για ένα μέτωπο που αποτελεί μεγάλη κατάκτηση για τις προοδευτικές δυνάμεις αλλά και μεγάλο αγκάθι για τη Ν.Δ. Ένα μέτωπο το οποίο ο κ. Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να διασπάσει, δίνοντας μια ύστατη ιδεολογική και πολιτική μάχη, μέσα και από το νομοσχέδιο για τα εργασιακά.

Η κατάργηση του 8ώρου, η καθιέρωση των απλήρωτων υπερωριών, η νομοθέτηση της de facto ασυδοσίας αλλά και των ατομικών συμβάσεων εργασίας κάνουν πράξη στη χώρα την πασίγνωστη ρήση της Μάργκαρετ Θάτσερ: «Δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο τα άτομα». Αυτή η φράση αποτελεί, προφανώς, ευαγγέλιο πολιτικής για τον κ. Μητσοτάκη.

Το ξήλωμα των εργασιακών κεκτημένων προσφέρεται από τον ίδιο, εν είδη «θυσίας», για τον εξευμενισμό της μεσαίας τάξης, που βλέπει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις -τα «ζόμπι» της ελληνικής επιχειρηματικότητας, κατά το σχέδιο Πισσαρίδη- να αποκλείονται από το δήθεν «Άγιο Δισκοπότηρο» της οικονομικής ευημερίας, το Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο ξεκάθαρα πλέον αφορά λίγους και εκλεκτούς. Ενώ βλέπει, επίσης, να μη νομοθετούνται και τα μέτρα που ζητά η οργανωμένη επιχειρηματικότητα για διαγραφή/διακανονισμό των πανδημικών χρεών.

Ο στόχος Μητσοτάκη είναι προφανής. Να διασπαστεί το ήδη διαμορφωμένο μέτωπο συναίνεσης μικρομεσαίων επιχειρηματιών και εργαζομένων γύρω από μια επεκτατική πολιτική στήριξης των επιχειρήσεων, των θέσεων εργασίας και των εισοδημάτων, καθώς και των δικαιωμάτων της εργασίας.

Όσο, όμως, και να προσπαθεί να το αποφύγει, ο κ. Μητσοτάκης θα συνεχίσει να είναι μόνος.

Η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα με τους εκπροσώπους της οργανωμένης επιχειρηματικότητας ανησύχησε πολλούς, τόσο στον ΣΕΒ όσο και στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου έχουν μεταπηδήσει κάποιοι πρώην σύμβουλοι του Συνδέσμου, δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αυτή η συνύπαρξη αποτέλεσε το σήμα μιας ευρύτατης συναίνεσης γύρω από ένα πρόγραμμα στήριξης της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας και όχι της εκκαθάρισής της, όπως επιβάλλει η «πισσαρίδειος – μητσοτάκειος» λογική. Αποτέλεσε επισφράγιση της στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στα δίκαια αιτήματα της οργανωμένης μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.

Το σύστημα Μαξίμου – ΣΕΒ εμφανίζεται θορυβημένο για έναν ακόμα λόγο. Για τη μαζική συμμετοχή και παρουσία του κόσμου της μισθωτής εργασίας στις κινητοποιήσεις της προηγούμενης εβδομάδας καθώς και σε άλλες δράσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των μισθών του.

Στην παρουσίαση ενός προγράμματος στήριξης της οικονομίας και της κοινωνίας, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν είπε ότι «η χώρα αυτή (σ.σ.: ΗΠΑ) δεν χτίστηκε από τη Wall Street, εσείς, η σπουδαία μεσαία τάξη, χτίσατε αυτή τη χώρα. Και ο συνδικαλισμός δημιούργησε τη μεσαία τάξη».

Είναι λέξεις που δεν πρόκειται ποτέ (κατ’ αναλογία) να βγουν από τα χείλη όσων σχεδιάζουν και υλοποιούν τη θατσερικής έμπνευσης πολιτική Μητσοτάκη. Αντίθετα, θα συνεχίσουμε να ακούμε τις προσβλητικές κυβερνητικές αναφορές περί επιχειρήσεων-«ζόμπι» και μισθωτών που θα έχουν απλήρωτες υπερωρίες, θα δουλεύουν 10ωρο και «θα μαζεύουν ελιές στον ελεύθερο χρόνο τους».

Στη λυσσαλέα μάχη Μητσοτάκη κατά της κοινωνίας, απαντάμε αγωνιζόμενοι μαζί με την κοινωνία και τις αγωνίες της.

Συσπειρώνουμε δυνάμεις, ενώνουμε παραδόσεις, εμβαθύνουμε το πρόγραμμά μας, οργανώνουμε την αντεπίθεση της προοδευτικής Ελλάδας στα νεοφιλελεύθερα σχέδια.

Είναι χρέος μας να τα καταφέρουμε και θα τα καταφέρουμε.

 

Πηγή : paron.gr

Αν συνεχίσουν με τη θεωρία των δύο άκρων, σύντομα θα μοιάζουν ανατριχιαστικά με το «τέρας»

Αν συνεχίσουν με τη θεωρία των δύο άκρων, σύντομα θα μοιάζουν ανατριχιαστικά με το «τέρας»

Άρθρο του βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Νίκου Παππά, στο Debater.gr

Η θεωρία των δύο άκρων αποτελεί διαχρονικό καταφύγιο της δεξιάς παράταξης.

Την εργαλειοποιεί ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια με στόχο την απομόνωση της αριστεράς αλλά και την κατασυκοφάντηση των κινητοποιήσεων.

Τις τελευταίες ημέρες, η θεωρία αυτή έχει ανασυρθεί με αφορμή τα επεισόδια στη Σταυρούπολη. Έχει μπει στην προθήκη της νεοδημοκρατικής προπαγάνδας, με σκοπό τη διαφυγή από τα εξόφθαλμα αδιέξοδα της πανδημίας, της ακρίβειας και των εθνικών θεμάτων.

Οι επιτελείς του κ. Μητσοτάκη χαϊδεύουν το ακροδεξιό ακροατήριο, ξεπλένουν φασιστικές ομάδες, υποκρίνονται ότι δεν βλέπουν σβάστικες και ναζιστικούς χαιρετισμούς.

Σε αυτή την εξοργιστική ανοχή εδράζεται και η πύκνωση της δράσης αυτών των τραμπούκικων φασιστικών ομάδων το τελευταίο διάστημα.

Η σχετικοποίηση είναι απαράδεκτη και επικίνδυνη.

Δεν υπάρχουν δύο άκρα με ταραξίες, όπως ισχυρίζονται οι -έχοντες μακρά θητεία στην ακροδεξιά- «μεγαλομέτοχοι» της Ν.Δ.

Δεν υπάρχει μεσαίος χώρος ανάμεσα στις φασιστικές ομάδες με τους αγκυλωτούς σταυρούς, τα στιλέτα και τα λοστάρια από τη μία, και την κοινωνία, το αντιφασιστικό κίνημα, την οργανωμένη Πολιτεία, την ίδια τη δημοκρατία από την άλλη.

Η στρατηγικά μελετημένη εμμονή των στελεχών της Ν.Δ. να «καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται», όταν σχολιάζουν τις επιθέσεις των προηγούμενων ημερών, ξεπλένει τις ακροδεξιές πρακτικές και τον ρατσιστικό λόγο.

Επιχειρεί να επαναφέρει τον δημόσιο διάλογο στις εποχές, όπου η Χρυσή Αυγή δεν είχε καταδικαστεί, δρούσε ανεξέλεγκτα στις λαϊκές γειτονιές, τραμπουκίζοντας και σφάζοντας, ενώ συγκεκριμένα μέσα Ενημέρωσης την παρουσίαζαν περίπου ως «φιλανθρωπική οργάνωση», που περνάει τις γιαγιάδες στο απέναντι πεζοδρόμιο και τις προστατεύει όταν κάνουν αναλήψεις από τα μηχανήματα αυτόματων συναλλαγών των τραπεζών.

Επιχειρεί να γυρίσει σε εποχές όπου κυριαρχούσαν ο φόβος, οι επιθέσεις, το αίμα.

Οι δυνάμεις του μίσους και του ρατσισμού βρίσκουν εύφορο έδαφος στην ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, τη μεγάλη κοινωνική ένταση. Στα αδιέξοδα της νεολαίας και την αδυναμία χειραφέτησης. Στο δυσβάσταχτο κύμα της ακρίβειας, την ανεργία, την επισφάλεια.

Και εκτός από το εύφορο έδαφος των οικονομικών και κοινωνικών αδιεξόδων, βρίσκουν και ιδεολογικό λίπασμα από σημαίνοντα στελέχη της Ν.Δ.

Στελέχη τα οποία πορεύτηκαν δίπλα δίπλα με τους Χρυσαυγίτες, με τα ίδια συνθήματα κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών.

Στελέχη τα οποία συστηματικά αναπαράγουν ρατσιστικά στερεότυπα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, ρατσιστικά στερεότυπα ακόμα και για παιδάκια προσχολικής ηλικίας που βρέθηκαν στη χώρα μας επειδή η δική τους βασανίζεται από καταστροφή και πόλεμο.

Αυτές οι επιλογές δεν είναι δευτερεύουσες. Δεν έχουν στιγμιαία αποτελέσματα, αλλά διαρκή.

Κανονικοποιούν και επιχειρούν να τοποθετήσουν στο φάσμα της «απλής λογικής» ιδέες αποκρουστικές και ακραίες.

Ιδέες οι οποίες όταν έγιναν υλική δύναμη έφεραν την ανθρωπότητα στο χείλος του γκρεμού, στις πιο καταστροφικές στιγμές της, στο έρεβος.

Ιδέες που κινητοποίησαν τις δυνάμεις του κατακτητή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και προκάλεσαν την ελληνική τραγωδία της κατοχής.

Η σημερινή Ν.Δ. επιλέγει την ίδια τακτική με αυτή της Ν.Δ. του Σαμαρά, η οποία, όταν άρχισε να ανεβαίνει εκλογικά η Χρυσή Αυγή, επετέθη στους φορείς των ακροδεξιών απόψεων αλλά όχι στις ίδιες τις απόψεις, τις οποίες κανονικοποίησε στον δημόσιο διάλογο.

Και πλέον γίνεται επίκαιρη η υποχρέωση των προοδευτικών και αριστερών πολιτών και δυνάμεων να τσακίσουν τα εγκληματικά ακροδεξιά στοιχεία, να διαδώσουν και να επιβάλλουν την άποψη πως το «φίδι δεν το χαϊδεύεις».

Για τον λαό μας δεν υπάρχει μεσαίος χώρος ανάμεσα στα ναζιστικά πολυβόλα και τους εκτελεσμένους της Καισαριανής.

Δεν υπάρχει μεσαίος χώρος ανάμεσα στη Βέρμαχτ και τους σφαγιασθέντες στο Δίστομο.

Όποιος τον αναζητά κάνει πολιτικό έγκλημα. Και αν συνεχίσει, πολύ σύντομα, θα μοιάζει ανατριχιαστικά με το «τέρας».

Αυτό είναι πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία.

Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει πρόβλημα για τη δημοκρατία.

Περί θεμελίων. Υποδομές

Περί θεμελίων. Υποδομές

Άρθρο του Νίκου Παππά, τομεάρχη Υποδομών και Μεταφορών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών, στο documentonews.gr

Τη χρονική περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ήτοι κατά τα έτη 2015 - 2019, δημόσια έργα που είχαν «παγώσει» επί σειρά ετών, επιτέλους «ξεμπλόκαραν».

Η κατασκευή ή η ολοκλήρωση έργων που αφορούσαν μεγάλους οδικούς άξονες, οι οποίοι παρέμεναν επί δεκαετίες ημιτελείς ή στις μακέτες και γύρω τους έριζαν συμφέροντα με διάφορες διεκδικήσεις, επανεκκίνησε μετά από διαπραγματεύσεις που τελικά επέφεραν «γόνιμα» αποτελέσματα, καθώς εξασφαλίστηκε τόσο η προστασία του δημοσίου συμφέροντος όσο και μείωση κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ των απαιτήσεων των κατασκευαστών.

Η Ολυμπία Οδός (Κόρινθος-Πάτρα), η Ιονία Οδός (Αντίρριο-Ιωάννινα), ο αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (Μαλιακός-Κλειδί), το μεσαίο τμήμα του Ε65 (Ξυνιάδα-Τρίκαλα) και ο αυτοκινητόδρομος Μορέα (Κόρινθος-Τρίπολη-Καλαμάτα) ολοκληρώθηκαν. Έργα, όπως ο Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης, το νότιο και το βόρειο τμήμα του Ε65, η εθνική οδός Πατρών-Πύργου, το μετρό Θεσσαλονίκης και η γραμμή 4 του μετρό της Αθήνας, μαζί με πολλά ακόμα έργα, όπως για παράδειγμα σιδηροδρομικά, «μπήκαν στις ράγες» της υλοποίησης.

Τον Ιούλιο του 2019 παραδώσαμε διαγωνισμούς και συμβασιοποιημένα έργα άνω των 5,5 δισ. ευρώ, με τον προγραμματισμό μας ως το τέλος του 2019 να περιλαμβάνει συμβάσεις έργων άνω των 9 δισ. ευρώ.

Το δε μακροπρόθεσμο σχέδιό μας, το οποίο είχαμε παρουσιάσει και είχε χρονικό ορίζοντα το 2037, περιγραφόταν αναλυτικά, με συγκεκριμένους δείκτες, στόχους και δομές παρακολούθησης, στο Στρατηγικό Σχέδιο Υποδομών και Μεταφορών, το οποίο έφερε τις υπογραφές του τότε υπουργού Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστου Σπίρτζη, και του τότε αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σωκράτη Φάμελλου.

Πρωταρχικός μας στόχος ήταν και παραμένει να βελτιώνουμε συνεχώς την ποιότητα ζωής των πολιτών, άπασες τις μετακινήσεις ανθρώπων και προϊόντων σε ολόκληρη την επικράτεια, να εκσυγχρονίζουμε και να διευκολύνουμε τις δημόσιες μεταφορές, να αναβαθμίζουμε αδιαλείπτως τη θέση της χώρας και να ενισχύουμε την παρουσία της διεθνώς, με τελικό σκοπό να καταστήσουμε την Ελλάδα κόμβο εμπορίου και μεταφορών, να ενισχύσουμε την εθνική οικονομία και τις τοπικές κοινωνίες.

Στους 19 μήνες, όμως, που μεσολάβησαν από τις εθνικές εκλογές του Ιούλη του 2019, ο τομέας των υποδομών βίωσε και βιώνει μια πρωτοφανή απραξία. Με ευθύνη των κ.κ. Μητσοτάκη και Καραμανλή, όλα τα μεγάλα έργα υποδομής, τα οποία παραδώσαμε δρομολογημένα ή σε εκτέλεση και τα οποία περιγράψαμε ήδη, έχουν «παγώσει».

Διαγωνισμοί ακυρώθηκαν, εργασίες διακόπηκαν, εργοτάξια άδειασαν από εργάτες και μηχανήματα, συμφέροντα εξυπηρετήθηκαν, οι ρυθμοί εκτέλεσης μειώθηκαν και οι παραδόσεις των μεγάλων έργων μετατέθηκαν για αργότερα, από ένα έτος έως και αρκετά έτη στο μέλλον.

Το εξοργιστικό της υπόθεσης είναι ότι η ίδια «συνταγή» ακολουθείται ακόμα και μετά τη «βύθιση» της οικονομίας μέσα στο 2020.

Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων υποεκτελέστηκε κατά 900 εκατ. ευρώ το 2020, ενώ ο προϋπολογισμός του 2021 είναι μειωμένος κατά 45%.

Η επανεκκίνηση των εργασιών στα μεγάλα έργα υποδομής καθίσταται αναγκαία, ειδικά τώρα που η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μια νέα βαθιά κρίση. Η ως άνω ενέργεια θα αποτελέσει σοβαρή διέξοδο, με την ταυτόχρονη «γενναία» στήριξη των επιχειρήσεων, ώστε να «αναχαιτίσουμε» την καθίζηση της οικονομίας και να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη. Η επανεκκίνηση και η ολοκλήρωση των έργων θα αυξήσουν την παραγωγική δυνατότητα της χώρας, θα δημιουργήσουν πάνω από δεκάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, θα συνεισφέρουν με έσοδα στα δημόσια ταμεία, θα προσφέρουν στη χώρα ένα βελτιωμένο απόθεμα υποδομών για την επόμενη μέρα.

Η επιλογή ενίσχυσης των υποδομών αποτελεί, παγκοσμίως, κανόνα πολιτικής όταν οι οικονομίες υφίστανται ή έχουν υποστεί μεγάλη ύφεση.

«Δεξαμενές» σκέψης, ερευνητικά ινστιτούτα και πολιτικές δυνάμεις ενισχύουν την παραπάνω άποψη και τονίζουν την αναγκαιότητα της ως άνω επιλογής.

Η «Standard & Poor's» σε μελέτη για τις ΗΠΑ, το «Institution of Civil Engineers - Policy and Public Affairs» για το Ηνωμένο Βασίλειο, το ΔΝΤ για όλες τις χώρες και η PwC για την Ελλάδα (πριν την έλευση του κορωνοϊού) τονίζουν τη θετική επίδραση των μεγάλων έργων υποδομής στις οικονομίες, καθώς προκαλούν τη δημιουργία χιλιάδων ή εκατομμυρίων θέσεων εργασίας (ανάλογα με το μέγεθος της επένδυσης και της χώρας) και κάθε ευρώ που πάει σε επενδύσεις τέτοιου είδους επιστρέφει στην οικονομία στο διπλάσιο.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αυτή την προτεραιότητα και αυτή την κατεύθυνση.

Και αυτό είναι οδυνηρό, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα έχει ανάγκη από ένα μεγάλο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, ένα πρόγραμμα που θα αποπερατώσει αναγκαίες υποδομές, θα τις εκσυγχρονίσει, θα τις κάνει συμβατές με τις αλλαγές που φέρνει η κλιματική κρίση.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα ανάκαμψης δε θα μπει ποτέ στην ατζέντα της ΝΔ.

Μόνο μια προοδευτική διακυβέρνηση μπορεί να το θέσει σε προτεραιότητα.

Απομόνωση Μητσοτάκη και απλή αναλογική

Απομόνωση Μητσοτάκη και απλή αναλογική

Άρθρο του Νίκου Παππά, βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στην εφημερίδα «Το Παρόν»

Η παρουσία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ ήταν αποκαλυπτική για το πολιτικό αδιέξοδο που βιώνει ο ίδιος και η κυβέρνησή του.

Η προσπάθειά του να πείσει ότι εισφέρει κάτι νέο και σωτήριο για την ελληνική κοινωνία και οικονομία έπεσε στο κενό. Τα μέτρα που εξήγγειλε είναι παλιά μέτρα σε νέα συσκευασία. Οι πραγματικά νέες προβλέψεις, που όμως στην πλειονότητά τους αφορούν τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα, δεν ξεπερνούν τα 400 εκατ. ευρώ.

Η ανεπάρκεια των παροχών Μητσοτάκη ήταν εμφανής. Δύο μόνο μέρες μετά αυτή η αίσθηση έφτασε και στο Μαξίμου, από όπου έπεσαν κάποια επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για νέα μέτρα πάνω στα μέτρα της ΔΕΘ, όπως αυτά των υποτιθέμενων δωρεάν σπιτιών.

Η δυστοκία της Ν.Δ. να παρουσιάσει ένα οικονομικό πρόγραμμα ενίσχυσης των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, που βιώνουν τα ισοπεδωτικά αποτελέσματα των πολιτικών της, έχει την πηγή της σε ένα ακόμα δεδομένο. Ο κ. Μητσοτάκης έχει δεσμεύσει την Ελλάδα στο πιο αυστηρό δημοσιονομικό μονοπάτι στην Ευρώπη μέχρι το 2024. Ως χώρα είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στη λιτότητα.

Μαζί με τα επικοινωνιακά τερτίπια της κυβέρνησης για δήθεν προμελετημένη «σαλαμοποίηση των μέτρων», ήρθε και η πυροδότηση των εκλογικών σεναρίων από τους ίδιους τους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου, που προφανώς αδυνατούν να διαχειριστούν τα συμπτώματα της τεράστιας φθοράς, που ήδη βιώνουν.

Πυροδοτούν εκλογικά σενάρια, καθώς βλέπουν ότι η δυσαρέσκεια των πολιτών, όπως καταγράφεται στα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων, κλιμακώνεται.

Πυροδοτούν εκλογικά σενάρια, ως αντιστάθμισμα σε σενάρια που εξυφαίνουν και ήδη διακινούν συγκεκριμένα κέντρα για αλλαγή πρωθυπουργού από την παρούσα Βουλή. Το συγκεκριμένο πείραμα το έχουμε ξαναδεί.

Είτε αναζητούν τρόπους διαφυγής είτε εύχονται για ανανέωση της εντολής τους, την οποία βλέπουν να εξαντλείται, είμαστε εδώ για να τους διευκολύνουμε να αποδράσουν.

Ο κ. Μητσοτάκης, άλλωστε, δήλωσε στη ΔΕΘ ότι αδυνατεί να συγκροτήσει κυβέρνηση από τη Βουλή, η οποία θα προκύψει με απλή αναλογική.

Επιβεβαίωσε τόσο την πολιτική όσο και την κοινωνική απομόνωση που βιώνει εδώ και μήνες, με τάσεις κορύφωσης τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία μπορεί και θα δώσει λύση. Θα εργαστεί από τώρα, ώστε από την κάλπη να προκύψει μια ισχυρή προοδευτική κυβέρνηση με ευρύτατες συναινέσεις.

Μια προοδευτική διακυβέρνηση, που θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα άρσης των ανισοτήτων.

Μια ισχυρή, μακροχρόνια, προοδευτική διακυβέρνηση, που θα επουλώσει τις πληγές που άνοιξε στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας η διακυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αυτή είναι η λύση και η απάντηση των αριστερών και προοδευτικών πολιτών της χώρας.

Κόμμα σε κίνηση. Διεύρυνση, ανασυγκρότηση, μετασχηματισμός

Κόμμα σε κίνηση. Διεύρυνση, ανασυγκρότηση, μετασχηματισμός

Άρθρο του Νίκου Παππά, βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών, στην Αυγή.

Μέσα στην προηγούμενη δεκαετία ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κατάφερε να γίνει από ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς ο κυρίαρχος πόλος του προοδευτικού πολιτικού φάσματος στην Ελλάδα. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού ξανά και ξανά.

Την κέρδισε γιατί αξιοποίησε το ιδεολογικό και πολιτικό οπλοστάσιο της σύγχρονης Αριστεράς.

Γιατί προσέγγισε τα αυθόρμητα λαϊκά ξεσπάσματα ως συνιστώσες δυνάμεις πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής.

Γιατί είχε αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Γιατί συνέβαλε και συμβάλλει στη σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς, των Σοσιαλιστών και της Οικολογίας.

Γιατί δεν σταμάτησε στιγμή να οικοδομεί συμμαχίες, να διευρύνει την επιρροή του και την οργανωμένη του βάση. Επεδίωκε κάθε στιγμή να διευρύνεται ακόμα και προς ανθρώπους, με τους οποίους δεν είχε κοινή πορεία μέχρι την προηγούμενη.

Γιατί βρέθηκε, και συνεχίζει να βρίσκεται, στην πρώτη γραμμή των αγώνων για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα, των αγώνων ενάντια στον αυταρχισμό.

Τα γνωρίζουν αυτά οι πολιτικοί μας αντίπαλοι. Γι’ αυτό και επιθυμούν να εγκαταλείψουμε αυτές τις ιδέες. Επιθυμούν να εγκαταλείψουμε και τις πολιτικές που γεννούν αυτές οι ιδέες.

Βολεύονται στο σενάριο όπου ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία είναι απλώς και πάλι ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς. Θέλουν έναν ΣΥΡΙΖΑ κομπάρσο της πολιτικής, που περιμένει μια καλή κουβέντα από αυτούς τους ίδιους. Θεωρούν άλλωστε ότι η διακυβέρνηση του τόπου είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση.

Όλοι αυτοί θα δώσουν μάχη για να μην πετύχει ποτέ η διεύρυνση, η ανασυγκρότηση και ο μετασχηματισμός του κόμματός μας.

Απεχθάνονται ένα μεγάλο μαζικό λαϊκό κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης, που συσπειρώνει ανθρώπους από το προοδευτικό Κέντρο έως τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Εργάζονται ασταμάτητα για να μην απειλήσουμε, με το πρόγραμμα, την οργάνωση και το πολιτικό μας σχέδιο, τη βίαιη αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Να μην απειλήσουμε τον βασικό σχεδιασμό του τωρινού συνασπισμού εξουσίας στην Ελλάδα.

Αυτοί θέλουν ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία να είναι ένα κλειστό κόμμα.

Εμείς θέλουμε ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία να είναι ένα ανοικτό κόμμα.

Οι ομόφωνα ψηφισμένες αποφάσεις μας δείχνουν τον δρόμο.

Η αυτάρκεια και η αυταρέσκεια δεν μας ταιριάζουν.

Δεν ήταν ποτέ δικά μας χαρακτηριστικά. Δεν θα γίνουν τώρα.

Οι «Άθλιοι» του... Ηρακλή

Οι «Άθλιοι» του... Ηρακλή

Άρθρο του Νίκου Παππά, βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στο Documento

Στους «Άθλιους» του Βίκτωρος Ουγκό κεντρικός ήρωας είναι ο Γιάννης Αγιάννης. Το μυθιστόρημα περιγράφει τη ζωή και την προσπάθειά του να επανενταχθεί μετά την αποφυλάκισή του, πράγμα που φαντάζει ακατόρθωτο.

Οι «Αγιάννηδες» των ημερών μας, φορτωμένοι με χίλια δεινά και υποχρεώσεις που πολλαπλασίασε η κρίση της πανδημίας, φορτωμένοι με «κόκκινα» δάνεια, επιχειρούν τη δική τους μετάβαση. Από τη «φυλακή» της υπερχρέωσης στην «επανένταξη» και τη «λύτρωση».

Οι «Ιαβέρηδες» της εποχής μας, όμως, επιμένουν να τιμωρούν τις ΜμΕ, να τις χρεώνουν ότι προσπάθησαν να επιβιώσουν σε ένα δύσκολο περιβάλλον.

Τα εργαλεία που παρέχουν στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, όπως το κυβερνητικό σχέδιο «Ηρακλής» για τα «κόκκινα» δάνεια κάνουν αντικειμενικά αδύνατη την επίτευξη του στόχου της επιβίωσης των μικρομεσαίων.

Οι «Άθλιοι» του… Ηρακλή και όχι του Ουγκό δεν έχουν να κάνουν με κάποιον που θα τους βοηθήσει να μεταβούν και να επανενταχθούν σε μια πραγματικότητα μες στην οποία μπορούν να εξυπηρετούν υποχρεώσεις.

Το σχέδιο «Ηρακλής» ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2019. Συντάχθηκε όχι για να στηρίξει την οικονομία, τις επιχειρήσεις και την απασχόληση αλλά τις τράπεζες. Η Ν.Δ. θεωρούσε και θεωρεί ότι η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί αυτές και όχι το αντίστροφο.

Σύμφωνα με την τότε ανάλυση συνεπειών ρύθμισης του σχετικού νομοσχεδίου, οι τράπεζες ήταν αυτές που θα ευνοούνταν από τον «Ηρακλή», καθώς με τα 12 δισ. ευρώ εγγυήσεων που προβλέπονταν για τα «κόκκινα» δάνεια θα βελτίωναν τα βιβλία τους. Και σε δεύτερο χρόνο -υποτίθεται- θα προχωρούσαν σε δανειοδοτήσεις.

Η περίοδος που ακολούθησε, μέχρι και τώρα που ψηφίστηκε η 18μηνη παράταση του σχεδίου και δίνονται επιπλέον 12 δισ. ευρώ για εγγυήσεις, ήταν αποκαλυπτική. Και για τα αποτελέσματα του «Ηρακλή» και για τον ρόλο των τραπεζών.

Ο όγκος των «κόκκινων» δανείων δεν μειώθηκε, αλλά μεταφέρθηκε. Από τα βιβλία των τραπεζών στα βιβλία των εταιρειών διαχείρισης δανείων (servicers). Συνεχίζουν έτσι -παρά τις δήθεν επιτυχίες για τις οποίες μιλούν οι κυβερνητικοί- να βαραίνουν την ελληνική οικονομία και τις πλάτες της επιχειρηματικότητας.

Κάτι που αναδεικνύει και το ΔΝΤ, αναφέροντας ότι «δεν αρκεί να αλλάξουν χέρια τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και να περάσουν από τις τράπεζες στις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, αλλά χρειάζεται αυτά τα δάνεια να μπουν σε ρυθμίσεις ακόμη και με “κούρεμα”, προκειμένου σταδιακά να μειωθεί η επιβάρυνση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών».

Οι εξυπηρετητές - servicers αδρανούν. Και η πολιτεία, αντί να τους πιέσει να ρυθμίσουν δάνεια, τούς δίνει μία ακόμα παράταση στο χρονικό όριο που είχαν για να πιάσουν τους στόχους ρύθμισης δανείων. Αυτήν τη στιγμή έχουν ρυθμίσει μόλις το 5% των δανείων από αυτά -τα 43 δισ. ευρώ- που μεταφέρθηκαν στα βιβλία τους.

Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις προσδοκούν μια ελάφρυνση βαρών. Όμως όχι μόνο έχουν αποκλειστεί από τον τραπεζικό δανεισμό, αλλά αντιμετωπίζουν και την αδράνεια όσων καλούνται να εφαρμόσουν τον «Ηρακλή».

Όταν το εν λόγω σχέδιο συζητήθηκε και ψηφίστηκε από τη Ν.Δ. στη βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία ανέδειξε τέσσερα κριτήρια, απαραίτητα για το σχέδιο, με βάση τα οποία καθόρισε την στάση του:

  • Τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.
  • Τη διαφάνεια στις αποφάσεις.
  • Το αναπτυξιακό αποτύπωμα.
  • Το αναδιανεμητικό αποτέλεσμα.

Το σχέδιο «Ηρακλής», όπως υλοποιείται εδώ και ενάμιση χρόνο, έχει αμφίβολη συμβολή στη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, ενώ δεν υπάρχει καμία διαφάνεια στο πως και ποια κριτήρια ισχύουν για να παίρνονται ή να αναβάλλονται αποφάσεις ρύθμισης δανείων.

Για το αναπτυξιακό αποτέλεσμα ούτε λόγος. Η αναπτυξιακή στρατηγική έχει εκχωρηθεί στις δυνάμεις της αγοράς. Οι εξυπηρετητές παίρνουν αποφάσεις που αφορούν την εθνική οικονομία. Επιλέγουν ποιον κλάδο θα ενισχύσουν και ποιον θα αφήσουν στην τύχη του, με οδηγό τα business plan τους και όχι μια εθνική αναπτυξιακή στρατηγική την οποία ορίζει η δημοκρατικά οργανωμένη πολιτεία.

Η συνολική επιβάρυνση των φορολογουμένων είναι μία σοβαρή επίπτωση, καθώς οι εγγυήσεις ανεβαίνουν ήδη στα 24 δισ. ευρώ.

Το αρνητικό αποτέλεσμα στη διανομή του εισοδήματος και του πλούτου το εγγυώνται τόσο η φιλοσοφία όσο και η στρατηγική της έκθεσης Πισσαρίδη αλλά και η εφαρμογή του νέου Πτωχευτικού Κώδικα.

Αυτός ο «Ηρακλής», ο «Ηρακλής» της Ν.Δ. δεν υπόσχεται άθλους αλλά αθλίους.

Στο σύγχρονο μαρτύριο των άθλιων κάποιοι θα ήθελαν την Αριστερά και την προοδευτική παράταξη παρακολούθημα της Δεξιάς.

Ο προγραμματικός ορίζοντας, όμως, της προοδευτικής παράταξης και της Αριστεράς πάει πολύ πέρα από τα μεταμνημονιακά απόνερα.

Πάει πολύ πέρα από όσα καταφέραμε να κάνουμε μέσα σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας και εξωτερικού καταναγκασμού.

Προοδευτική διακυβέρνηση. Το ζητούμενο για την κοινωνία

Προοδευτική διακυβέρνηση. Το ζητούμενο για την κοινωνία

Άρθρο του Νίκου Παππά, βουλευτή Β3’ Νότιου Τομέα Αθηνών, στο iEidiseis.grgr

Η χώρα βιώνει τα αποτελέσματα της ολικής αποτυχίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η αδράνεια και η «ανεμελιά» του άφησαν ανεξέλεγκτη την πανδημία, οδήγησαν σε ολέθριες συνέπειες για την κοινωνία και την οικονομία. Δυστυχώς, η Ελλάδα έχει από τις χειρότερες επιδόσεις στην κατηγορία της απώλειας ανθρώπινων ζωών από τον κορονοϊό στο δεύτερο κύμα της πανδημίας, ενώ στην οικονομία παίρνει πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην ύφεση και τον αποπληθωρισμό.

Μπροστά στη φονική πανδημία και τις ισοπεδωτικές της συνέπειες, η Ν.Δ.:

  • Δεν ενίσχυσε το ΕΣΥ και τους ανθρώπους του, που εδώ και μήνες εργάζονται στα όριά τους. Δεν προστάτευσε τον πληθυσμό από τον κορονοϊό στους χώρους εργασίας και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Προκάλεσε την αύξηση της σφοδρότητας του δεύτερου κύματος.
  • Δεν στήριξε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους, οι οποίοι βιώνουν τα αποτελέσματα της κυβερνητικής στρατηγικής για «ανοσία της αγέλης» στην οικονομία. Κινείται με επιμονή προς τη βίαιη αναδιάταξη της αγοράς.

Το μόνο «γιατρικό» που προβλέπει το απάνθρωπο σχέδιο Μητσοτάκη – Πισσαρίδη για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα είναι ο θάνατός τους.

Οι νεοφιλελεύθερες εμμονές, όμως, δεν πρόκειται να αντιστρέψουν την κατάσταση, δεν μπορούν να προσφέρουν διέξοδο, να φρενάρουν την καταστροφή και να οδηγήσουν την οικονομία και πάλι στην ανάκαμψη.

Οι πολιτικές Μητσοτάκη βυθίζουν την οικονομία στην ύφεση. Πολλαπλασιάζουν τις ανισότητες. Δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας.

Στον αντίποδα αυτής της εξαιρετικά δυσοίωνης προοπτικής, υπάρχει εναλλακτική.

Είναι η εφαρμογή μιας συμπαγούς προοδευτικής πολιτικής και στρατηγικής, η οποία θα είναι υπόθεση του συνόλου των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων, πολιτικών και κοινωνικών. Θα είναι υπόθεση των ζωντανών και δημιουργικών δυνάμεων του εργαζόμενου λαού, της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, των επιστημόνων, της νεολαίας.

Είναι η εφαρμογή μιας προοδευτικής πολιτικής που θα έχει σταθερό στόχο την άμβλυνση των ανισοτήτων και την προστασία των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Θα έχει στόχο και την επαναφορά της χώρας στην τροχιά της δίκαιης ανάπτυξης.

Και πρέπει να έχει στον πυρήνα της τη δίκαιη και ισόρροπη διάχυση των νέων τεχνολογιών στην οικονομία και την κοινωνία. Για να γίνουν οι νέες τεχνολογίες, αντί για μήτρα νέων επιταχυνόμενων ανισοτήτων σε κοινωνικό και περιφερειακό επίπεδο, καταλύτης για την κοινωνική και περιφερειακή σύγκλιση.

Η προοδευτική πολιτική βρίσκεται σε απόσταση από πολιτικές οι οποίες επιβλήθηκαν από τους θεσμούς στη χώρα.

Πρόκειται για μια πολιτική που πρέπει να οικοδομηθεί σε στέρεες προοδευτικές βάσεις, όπως:

  • Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων της Αναπτυξιακής Τράπεζα και η χάραξη μιας άλλης πολιτικής στην τραπεζική διακυβέρνηση. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, γίνεται αντιληπτό ότι οι συστημικές τράπεζες έχουν καταστεί ο μεγάλος ασθενής της ελληνικής οικονομίας.
  • Η αποφυγή της γρήγορης επιστροφής της χώρας στα πλεονάσματα και την δημοσιονομική πειθαρχία.
  • Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η επανεκκίνηση των μεγάλων έργων υποδομής, που υλοποιούσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως ατμομηχανή της ανάπτυξης.
  • Η στήριξη των επιχειρήσεων σε δύο κύματα, ώστε αφενός να επιβιώσουν και αφετέρου να προχωρήσουν στον ψηφιακό και πράσινο μετασχηματισμό τους.
  • Η στήριξη της εργασίας και του κοινωνικού κράτους, τομείς στους οποίους η Ν.Δ. έχει επιλέξει να ξηλώνει κάθε θετική ρύθμιση της δικής μας διακυβέρνησης.
  • Ο ψηφιακός και πράσινος μετασχηματισμός της οικονομίας και της χώρας, με τρόπο ισόρροπο και δίκαιο ώστε να αρθούν οι περιφερειακές και οικονομικές ανισότητες.
  • Ο προοδευτικός και τεχνολογικός μετασχηματισμός της δημόσιας διοίκησης για την αύξηση των δυνατοτήτων διεκδίκησης και άντλησης περισσότερων κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Προϋπόθεση για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής είναι η συγκρότηση των κατάλληλων προοδευτικών, κοινωνικών και πολιτικών, συμμαχιών και μετώπων. Τα οποία θα βάλουν φραγμό στην εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών Μητσοτάκη. Και θα ανοίξουν τον δρόμο προς μια προοδευτική διακυβέρνηση.

Οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις του τόπου πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Μια προοδευτική διακυβέρνηση μπορεί και θα δώσει και πάλι διέξοδο, θα ανατάξει την κοινωνία, θα ανορθώσει την οικονομία.

Μια προοδευτική διακυβέρνηση δεν είναι ανάγκη των αριστερών και προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων.

Είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα ανάγκη της κοινωνίας.

Μείνετε ενημερωμένοι

Δικτυωνόμαστε